27 Temmuz 2007

"ooooo tonight.. you killed "


.!

Ben disiplinden yoksun bir adamim. Yasadiklarimi, düsüncelerimi basi sonu belli bir anlatim ile ifade edemem. cagrisimlar süreklidir ve beni oradan oraya kosturur. Bu yüzden bir kitap yazamayacagima inanirim. Kisa hikayeler, iki paragrafdan olusam yorumlar da olmasa yazi ile iliskim hic olmayacakti. Disiplin, binlerce cümlelerin olmasi gereken diziliminde degil, bir kac kelimeden olusan kurdugum cümlenin iceriginde bile yoktur. bu yüzden yazilardan ve hemen her türlü eylemimden cikan kucuk sonuclar vardir; alip bir bakima sizin bütünlestirmek zorunda oldugunuz. Bu yüzden a derken b'ye dogru kulac atmis olmamin sorumlulugunu tasimadigimi, hemen her seyin önemsizlestigi su saniyelerde belirtiyorum.

"Ooo tonight, you killed me with your smileys".

Kisa bir bas dönmesi. "Genug genug" sesleri arasinda deli gibi dans ediyorum. yillar,aylar sonra bosluga düsmenin keyfini cikarttim bir kac gün önce. "oooo tonight you killed me..

Hayir burada size anlatacagim estetik bir hikaye yok, hali hazirda okurum da yok. yazmanin, bir sekilde disa vurup ölümsüzlestirmenin keyfini cikarmak üzere giristim klavydeki tuslara.

bir dans, bir bosluk yaratti. durup durup icine girip kayboluyorum. Ask degil, sevgi,tutku su bu degil. Bu benim kendi icimde actigim bosluk. tüm organizmanin calismasini aksatiyor, düsünce beyne iletilmeden önce oraya kaciyor sürekli. yasamla ölüm arasinda kucuk bir bosluk. "genug genug" sesleri arasinda gülüsü ile beni öldüren bedenin bedenimle sarmas dolas bir metrekare bile olmayan bir alanda dans edisi.
olmayan okurum, bu yazida bir sey yok, ama gel gör ki dehset güzel bir an bu. nasil anlasicagiz seninle ? Sen ile Ben'i birlestiren ortak bir oge olmasi kosulundan dolayi boyle güzel bir dansi heba mi etmeliyim ? hicbir sekilde anlatamayacagim, anlaman icin geride kalan yirmi küsürlu yilimin kare kare her bölgesine hakim olman gerekir. boyle bir sey mümkün olmayacagina göre, bu "Öldürücü gülüsü" ve depresyonumu seninle nasil paylasacagim.?

video


Öldürücü bir gülüsü olan insan "Katja". Henüz 20 yasinda. Sürekli gülüyor. isterdim onu size anlatacak kadar bir gecmisim olsun, takir takir burada yazayim, bir aska tutulayim, üzerinden dehset betimler ve tüm heyecanlarimi heyecanli bir sekilde yaziya dökeyim. Ama oyle degil iste, burada bir sey yok, baska bir anlam, baska bir güzellik, mükemmel duygulanimlar, herkesin kendinden bir seyler bulup empati ile bana ulasacagi bir yol, hic ama hicbir sey yok.

Bir dans.. Hepsi bu. Ve benim su an bu kisa dansin disinda hicbir seyim yok. Bir daha dans edeyim istegim, bir daha bir insani göreyim diye arzum, bir askim, bir hedefim, bir seyim yok. bu durumda bunu gecenin bir vakti hafif kayik bir vaziyette yaziya dökmenin disinda ne yapabilirim ki ?

Yaziyorum, yaziyorum ki bir daha bakayim ve yasamin özünde hicbir sey olmadigini ve "sacmaciligin" aslinda camusun kusmasi olarak degil de hayatin özü oldugunu ileri bir zamanda tekrar hatirlayayim. yasamda ola gelen her türlü olgunun nesnel bir gerceklikten ziyade genelleme yöntemiyle belirlenmis ve her an bozulabilir abuk subuk "anlamlardan ibaret oldugunu unutmayayim.